|
Stadtgaade-Leed
(T. Krumbach/W. Seyffert/B. Wagner, 2001) 1. Letzte Woch do han mer richtig Doosch jehatt, do jon mer dann zum Päffchen in de Stadt. Kome mer zum Frieseplatz, do wor’n mer baff,
däm Gerling sing Betong-Gedöns hät uns geschaff! Jo, do sin mer drei drümerüm gerannt un han dat Ding beluurt un han geschannt.
Mer gläuve et nit! Nä, dat eß nit wohr! Su jet jitt et he doch gar nit, doch do woht uns klor: Refrain: Dofür sin mer vill zo blöd, dat verston mer nit
wieso et su ’ne Driss hä in Kölle jitt. Uns froge sei jo nit, söns hätte mer gesaht: Dat wollemer nit, dat künne mer nit, domit komme mer nit parat.
2. Neulich dann om Hühmaat, Jung, do wor jet loß! Do stunde dausend Minsche für nem Zelt op d’r Stroß. Do han mer uns dann och ens jet dobei gestellt
un sohen dann et Schild: Körperwelt. Un do sin mer en däm Zelt hin un her gerannt, han de Duude beluurt un han geschannt:
Die möht mer doch begrave, wieso stinke die nit? Dat et su jet he bei uns om Hühmaat gitt! Refrain: Dofür sin mer vill zo blöd, dat verston mer nit...
3. Wie mer süht, mir drei sin kulturell schwer enkascheet! E Popp-Kunzäät im Henkelmännche hät uns intresseet. Anzoch, Lackschoh, KVB, Düx, Kölnarena: russ.
Die Preise ahn d’r Kass gesinn:... Arrividerci Roma... Doch dann sin mer us dem schöne Ding erus gerannt, han uns Nüsele gezällt un han geschannt:
Kultur ess jo schön, ävver doch nit eso! bei dä Preise jon mer nächstens widder en d’r Zoo! Refrain: Dofür sin mer vill zo blöd, dat verston mer nit... Mer drei sin ziemlich blöd, wore nit lang op dä Schull. Mer han nur dat Exame vun dä Kaygass Nummero Null.
Doch mer stonn op Kultur un sin Freunde der Natur. Dröm weed jetz richtig opgepass op Bösch un Wald un Flur.
4. Gestern kom et Sönnche rus noh got drei Woche Rähn: Nohm Stadtgaade, glich nevvenaan, do gonn mer doch esu gään! Met hundertsibbenzig Johr es hä dä äldste Park ‘der Stadt.
Doch leeven Godd, do soch et us, mer wore platt: Üvverall nur Müll, de Ratte höppte hin un her, Coladose, Frittetütcher loge krütz un quer,
op dä Wies, do steis’do ald em Hungk singem Dress un de Pänz, die han vum Junkie ald de Spretz en der Schnüss. Jo, mer sin zwor e beßche blöd, doch dat künne mer verstonn,
mem Stadtgaade kann et esu nit wiggergonn. Un frogt ehr uns, jo do sage mer üch: Dä ganze Dress muss op de Kipp un nit en et Gebösch.
Su piepsch et ald de Mösch em Bösch, die söns bal wiggerflüg. Dat sät doch ald dä Ostermann, dä ganz bestemmp nit lüg. Un dä, dä woss et ganz genau un zwor vun singer Frau.
|